TMK m. 161 Uyarınca Zina Sebebiyle Boşanma Davası ve Şartları 2026

YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİ — OTEL KAYDI KARİNESİ

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi’nin yerleşik uygulamasına göre, evli bir kişinin karşı cinsten üçüncü bir kişiyle aynı otel odasında gecelemesi, hayatın olağan akışı çerçevesinde zinanın gerçekleştiğine karine oluşturur. Daire, zinanın niteliği gereği doğrudan görgüye dayalı delille ispatının hemen hiçbir zaman mümkün olmadığını; bu nedenle hâkimin, olayları mantık kuralları ve yaşam deneyimleriyle birlikte değerlendirerek sonuca ulaşması gerektiğini vurgulamaktadır. Aynı odada konaklama olgusu kimlik bildirim kayıtları, otel kayıtları veya kamera görüntüleriyle sabit olduğunda, ispat yükü yer değiştirir ve konaklamanın makul bir zorunluluktan kaynaklandığını kanıtlama külfeti davalı eşe geçer. Bu karineyi çürütemeyen eş hakkında TMK m. 161 uyarınca boşanmaya hükmedilmesi gerektiği kabul edilmektedir.

YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİ — ORTAK KONUTTA YALNIZ KALMA

Daire, eşin karşı cinsten bir kişiyi gece vakti ortak konuta alması ve onunla yalnız kalması olgusunun da zina karinesi oluşturduğunu istikrarlı biçimde kabul etmektedir. Kararlarda, evlilik birliğinin devam ettiği konuta üçüncü kişinin bu koşullarda kabulünün başka türlü makul biçimde açıklanamayacağı; komşu tanıklarının görgüye dayalı beyanları, site kamera kayıtları ve giriş-çıkış tespitlerinin bu vakıayı ispata elverişli olduğu belirtilmektedir. Konuta alınan kişinin akraba olması, mesleki zorunluluk bulunması gibi savunmalar ancak somut ve inandırıcı delillerle kanıtlandığında karineyi çürütebilir; soyut açıklamalar yeterli görülmemektedir.

YARGITAY HUKUK GENEL KURULU — KARİNE İLE İSPAT

Hukuk Genel Kurulu, zinanın mutlak boşanma sebebi olduğunu ve ispatlandığında evlilik birliğinin çekilmez hâle gelip gelmediğinin ayrıca araştırılmayacağını kabul etmektedir. Kurul kararlarında, zinanın tam bir görgü tanıklığıyla ispatının beklenemeyeceği; güçlü, ciddi ve birbirini doğrulayan emarelerin bir bütün hâlinde değerlendirilmesiyle vicdani kanaate ulaşılabileceği ifade edilmektedir. Bu çerçevede otel kayıtları, iletişim tespitleri, fotoğraflar ve tanık beyanları tek tek değil, olay örgüsü içindeki yerlerine göre birlikte tartılır; delillerden yalnızca birine dayanılarak eksik incelemeyle hüküm kurulması bozma sebebi sayılmaktadır.

YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİ — DEVAM EDEN İLİŞKİ VE SÜRE

Daireye göre TMK m. 161/2’deki altı aylık ve beş yıllık hak düşürücü süreler, zina eyleminin sona ermesinden itibaren işlemeye başlar; eylem süreklilik gösteriyorsa süre hiç işlemez. Eşin üçüncü kişiyle ilişkisini kesintisiz sürdürdüğü hâllerde, davacının ilişkiyi yıllar önce öğrenmiş olması dava hakkını düşürmez; her yeni birliktelik bağımsız bir zina vakıası oluşturur. Kararlarda, devam eden ilişkinin varlığının güncel tarihli delillerle (yeni mesajlar, güncel konaklamalar, süregelen ortak yaşam) ortaya konması hâlinde süre def’inin dinlenmeyeceği açıkça vurgulanmaktadır.

YARGITAY 2. HUKUK DAİRESİ — TMK M. 236/2 UYGULAMASI

Daire, zina sebebiyle boşanmaya karar verilmesi hâlinde hâkimin, kusurlu eşin artık değerdeki pay oranını TMK m. 236/2 uyarınca hakkaniyete göre azaltabileceğini veya tamamen kaldırabileceğini kabul etmektedir. Kararlarda bu yaptırımın ancak boşanmanın bizzat zina (m. 161) sebebine dayanması hâlinde uygulanabileceği; evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle verilen boşanma kararlarında, sadakatsizlik ispatlanmış olsa dahi bu hükmün işletilemeyeceği belirtilmektedir. Bu ayrım, dava sebebinin seçiminin yalnızca kusur belirlemesini değil, mal rejimi tasfiyesinin sonucunu da doğrudan etkilediğini göstermekte ve terditli dava kurgusunun önemini ortaya koymaktadır.